علمی

سفر به مریخ سفری بی بازگشت : 5 ریسک بزرگ در سفر به مریخ

کیهان ممکن است بسیار زیبا باشد ، اما برای فضانوردان انسانی نیز کشنده است.در حالی که ناسا و سایر سازمان های فضایی آموخته اند که چگونه از مأموریت های نسبتاً کوتاه مانند سفر به ماه و ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) ، از زندگی انسان محافظت کنند ، اما دانشمندان هنوز هم نیاز به مطالعه و برنامه ریزی برای سفرهای طولانی تر از طریق فضا را دارند. به عنوان مثال ، در سفر به مریخ ، تحقیقات انسانی ناسا پنج خطر اصلی برای خدمه انسانی پیش بینی کرده است.

مشکلات سفر به مریخ

در حال حاضر  برنامه هایی در حال مطالعه برای مقابله با این خطرات است که در زیر آورده شده است. برای موفقیت در یک ماموریت انسانی در سیاره سرخ ، این پنج خطر باید با دقت مدیریت شود.

تشعشات در مریخ نسبت به زمین

اکثر مردم می دانند که قرار گرفتن در معرض تشعشعات بیش از حد ، می تواند شما را بیمار کند ، اما میزان تشعشع ما در زمین در مقایسه با تشعشعاتی که فضانوردان در سفر به مریخ در معرض آن قرار میگیرند ، چیزی نیست. تشعشعات فضایی بسیار خشن تر و آسیب رسانتر از تابش های ناشی  در روی کره زمین است.

سفر به مریخ سفری بی بازگشت
سفر به مریخ سفری بی بازگشت

 

مقامات ناسا در بیانیه و سلسله فیلم هایی از برنامه تحقیقات انسانی آژانس گفتند که حتی فضانوردانی که در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی می کنند ، در داخل میدان مغناطیسی محافظ زمین قرار دارند و در صورت بازگشت آنها به زمین در معرض تابش 10 برابر پرتویی قرار میگیرند.

هرکسی که به فضای عمیق تری سفر کرده باشد در معرض اشعه و در معرض خطر بیشتری قرار دارد. در خارج از سپر محافظ زمین ، پرتوها می تواند خطر سرطان را افزایش داده و به سیستم عصبی مرکزی فرد آسیب برساند (که این امر باعث تغییر عملکرد شناختی ، کاهش عملکرد حرکتی و تغییرات رفتاری) شود. سایر خطرات قرار گرفتن در معرض چنین پرتوهای زیاد شامل تهوع ، استفراغ ، بی اشتهایی ، خستگی ، آب مروارید ، بیماری قلبی و گردش خون است.

به همین دلیل ناسا در حال مطالعه چگونگی تابش اشعه بر بدن و مغز انسان است ، بنابراین آژانس می تواند راه هایی را برای خنثی کردن تأثیرات و ایمن نگه داشتن فضانوردان در هنگام سفر در فضای عمیق را بفهمند.

همه خطرات احتمالی برای مأموریت های طولانی در فضای عمیق از خطرات پنهان کیهان ناشی نمی شود. برخی از خطرات توسط انسان نیز ایجاد می شود. برنامه تحقیقات انسانی ناسا گفته است: وقتی گروه هایی از افراد به مدت طولانی در یک فضای کوچک محدود می شوند ، مسائل رفتاری اجتناب ناپذیر است.

بنابراین ، فضانوردان در هر گروه که برای انجام مأموریت های طولانی با هم به فضا می روند ، با دقت انتخاب ، آموزش و پشتیبانی می شوند. خدمه آینده که برای رفتن به مریخ انتخاب شده اند ، دقیق تر مورد بررسی قرار می گیرند ، زیرا آنها دورتر و طولانی تر از سایر ماموریت های فضایی سفر می کنند و بیشتر منزوی و محصور خواهند شد.

دانشمندان می دانند که انزوا می تواند به تغییرات خلق و خوی ، شناخت ، روحیه و تعامل بین فردی و همچنین ایجاد اختلالات خواب منجر شود. ناسا انتظار دارد افراد در سفر به مریخ از نظر ذهنی آماده باشند ، زیرا انتظار می رود فضانوردان دوره هایی طولان مدت و دوره های کسالت بار متناوبی را تجربه کنند. کمبود غذای تازه می تواند به احساس یکنواختی بیفزاید و  کمبودهای تغذیه ای می تواند به بیماری روحی و جسمی کمک کند. محصور کردن و انزوا نیز می تواند باعث شود گروههایی از مردم ناسازگار شوند.

سفر به مریخ سفری بی بازگشت
سفر به مریخ سفری بی بازگشت

 

بنابراین ، ناسا سالهاست که در مورد چگونگی تأثیرگذاری انزوا و محصوریت بر گروه های مردم تحقیق می کند و آژانس روش ها و فناوری هایی را برای کمک به خود توسعه داده است. مقامات ناسا گفته اند ، نورپردازی ، حرکت و خواب همه برای خدمه سازان منزوی و مهم است که به حفظ آنها در بهترین سلامت روانی کمک می کنند.

خدمه تشویق می شوند که روزنامه ها و مجلات را بر روی فضاپیما نگه دارند و این می تواند سازنده برای فضانوردان باشد تا ناامیدی های خود را برطرف کنند. ناسا همچنین از دستگاه های موجود در فضاپیما برای نظارت بر سه عامل – نورپردازی ، حرکت و خواب – استفاده می کند که باید در ماموریت های طولانی تر  در فضا کمک کند.

فاصله زمین تا مریخ

اگر فضانوردان به مریخ سفر کنند ، بسیار دورتر از هر انسانی به فضا حرکت می کنند. ماه در حدود 239،000 مایل (380،000 کیلومتر) از زمین فاصله دارد ، در حالی که مریخ 140 میلیون مایل (225 میلیون کیلومتر) با آن فاصله دارد. این بدان معنی است که به محض حضور در سیاره سرخ ، فضانوردان راهی برای تأمین منابع خود نخواهند داشت. بنابراین ، آنها باید بطور قابل توجهی خودکفا باشند تا بتوانند زنده بمانند و مأموریت برای سیاره سرخ باید با دقت برنامه ریزی شود.

سفر به مریخ سفری بی بازگشت
سفر به مریخ سفری بی بازگشت

ارتباط انسان از زمین تا مریخ چقدر طول میکشد

طبق برنامه تحقیقات انسانی ناسا ، هرگونه ارتباطی بین مریخ و زمین به مدت 20 دقیقه تأخیر خواهد داشت. در صورت خرابی تجهیزات و یا فوریت های پزشکی ، خدمه باید بتوانند همه چیز را به تنهایی اداره کنند. برای کل سفر باید مواد غذایی برنامه ریزی شود و برای بسیاری از مشکلات احتمالی نیاز به تهیه دارو وجود دارد.

برنامه تحقیقات انسانی در حال حاضر در حال مطالعه است كه چه مشكلات پزشکی ممكن است در طی شش ماه برای سفر به مریخ در فضا ایجاد شود. از این طریق ، ناسا می تواند برنامه ریزی کند که چه نوع روش ها ، تجهیزات و داروها مورد نیاز خواهد بود  و همچنین مهارت های پزشکی خدمه به چه خدماتی نیاز دارند.

فضانوردانی که به فضا سفر می کنند اکنون سونوگرافی را انجام می دهند تا ببینند که چگونه بدن آنها در واکنش به محیط خارج زمین تغییر می کند و برنامه تحقیقات انسانی همچنین روشهایی را برای بهبود فرمولاسیون مواد غذایی ، بسته بندی و نگهداری آنها آزمایش می کند تا مواد مغذی برای مدت طولانی تر باقی بماند ، همچنین راه هایی برای بسته بندی داروها و حفظ یکپارچگی آنها در ماموریت های طولانی مدت فضایی وجود دارد.

سفر به مریخ سفری بی بازگشت
سفر به مریخ سفری بی بازگشت

 

گرانش سیاره مریخ

در سفر به مریخ ، فضانوردان با سه میدان گرانشی مختلف روبرو می شوند. مسافران فضایی از گرانش زمین شروع می کنند که تقریباً 10 نیوتن در هر کیلوگرم است. آنها در طول سفر شش ماهه از طریق فضای عمیق ، بی وزنی را تجربه می کنند. آنها در یک میدان جاذبه سه هشتم به اندازه زمین در مریخ زندگی می کنند و کار می کنند. هر بار که گرانش تغییر کند ، جسم فضانوردان مجبور به سازگاری است.

طبق برنامه تحقیقات انسانی ، تغییر از یک میدان گرانشی به دیگری بر هماهنگی چشم ، تعادل ، حرکت و احساس داخلی فرد تأثیر می گذارد. همچنین روی عضلات ، استخوان ها و قلب تأثیر می گذارد. بدون جاذبه ، تراکم استخوان فرد در هر ماه 1 درصد کاهش می یابد ، زیرا بدن آنها در برابر نیرو کار نمی کند.

محیطهای خصمانه و بسته

هیچ رازی نیست و فضا برای انسان ها نامناسب است ، به همین دلیل فضانوردان برای زنده ماندن در خارج از ایستگاه فضایی به فضاهای مخصوصی نیاز دارند. فضاپیمای یک فضانورد همچنین نقش مهمی در زنده نگه داشتن فضانورد دارد ، زیرا درجه حرارت ، فشار ، نور ، هوا ، سر و صدا و فضای قابل زندگی در داخل فضاپیما است و همه شرایط تقلید شده روی زمین را به همراه دارد.

سفر به مریخ چقدر طول میکشد ؟

ناسا انتظار دارد سفر به مریخ حدود شش ماه طول بکشد ، این بدان معناست که محله  زندگی فضانوردان باید به اندازه کافی راحت باشند تا مسافران فضایی هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی سالم باشند. بنابراین ، شرایط زندگی در فضا باید تا حد امکان شرایط موجود در زمین را شبیه سازی کرده و مسافران فضایی را ترغیب به فعالیت و انگیزه کند.

سفر به مریخ سفری بی بازگشت
سفر به مریخ سفری بی بازگشت

 

فناوری موجود در فضاپیمای فعلی و آینده باید از منابع محدود خوبی استفاده کند – به عنوان مثال دی اکسید کربن فضانوردان را به هوا قابل تنفس و ادرار آنها را به آب تبدیل کند  و همچنین محیطی را راحت نگه  دارد. به عنوان مثال ISS از یک سیستم نوری LED استفاده می کند که برای تقلید از نور روی زمین طراحی شده است.

فناوری موجود در ایستگاه فضایی همچنین بر کیفیت هوا ایستگاه نظارت می کند تا سلامت فضانوردان را بررسی کند. دانشمندان ناسا نمونه خون و ادرار از فضانوردان را نیز مورد بررسی قرار می دهند تا سلامت و استرس آنها را کنترل کنند. در فضا ، طبق برنامه تحقیقات انسانی ، هورمونهای استرس بالا می رود و این می تواند سیستم ایمنی بدن فرد را تغییر داده و آنها را در معرض آلرژی و سایر بیماری ها قرار دهد. فضا همچنین انتقال میکروارگانیسم هایی که روی بدن شما زندگی می کنند را آسانتر می کند. بنابراین ، ISS برای تجزیه و تحلیل این موضوع کار میکند.

برای ماموریت های آینده در فضایی عمیق ، مانند سفر به مریخ ، برای اطمینان از زنده ماندن فضانوردان باید هریک از این خطرات را برطرف کنیم.

آیا مریخ قابل تبدیل به زمین برای انسان است؟

سفر به مریخ سفری بی بازگشت

 

منبع : spacenasa

برچسب ها
مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن